Al rondsurfend kom ik terecht op de site van een welbekend dagblad.
Mijn oog valt op een grote kop: 'Driejarigen al naar de basisschool!'
Natuurlijk is mijn interesse gewekt, en ik klik.
En wat gebeurt er nu?
Ik word doorgelinkt naar de rubriek 'Vrouw' van deze krant.
Schrik / slik...
Is het onderwijs al zo'n vrouwending geworden, dat dergelijke berichten niet eens meer op een reguliere (internet)pagina komen te staan? Wauw...
woensdag 26 mei 2010
dinsdag 23 maart 2010
I-coach
Vandaag met collega-ICT-juf naar een ICT-ochtend geweest van het schoolbestuur. Het eerste half uurtje was mwa...(we kwamen ook te laat binnen, dus hebben waarschijnlijk de essentie gemist) maar het werd steeds leuker!
Via een fijn reclamepraatje over de tiktegel kwamen we uiteindelijk bij een woordweb van termen die mij, voor de verandering, wél bekend in de oren klonken:
hyves, facebook en marktplaats, maar ook twitter, flickr, youtube, picasa etc. etc.
En wat heb ik nu vandaag geleerd: het beestje heeft een naam!
Het heet 'Web 2.0!' Voor de volleerde ICT'ers onder ons natuurlijk niets nieuws, maar ik zie eindelijk door alle ICT-bomen het bos weer een beetje. HOERA! Wat een openbaring.
Voor wie nieuwsgierig is naar het terminator-gehalte van onze wereld over een paar jaar: kijk hier en hier. Kom maar op met die cursus banden verwisselen voor beginners! ;-)
Via een fijn reclamepraatje over de tiktegel kwamen we uiteindelijk bij een woordweb van termen die mij, voor de verandering, wél bekend in de oren klonken:
hyves, facebook en marktplaats, maar ook twitter, flickr, youtube, picasa etc. etc.
En wat heb ik nu vandaag geleerd: het beestje heeft een naam!
Het heet 'Web 2.0!' Voor de volleerde ICT'ers onder ons natuurlijk niets nieuws, maar ik zie eindelijk door alle ICT-bomen het bos weer een beetje. HOERA! Wat een openbaring.
Voor wie nieuwsgierig is naar het terminator-gehalte van onze wereld over een paar jaar: kijk hier en hier. Kom maar op met die cursus banden verwisselen voor beginners! ;-)
zaterdag 20 maart 2010
Moeilijk
Zaterdagavond, 21.21u. Ik zoek literatuur voor mijn onderzoek.
Een onderzoek dat ik uit moet voeren in het kader van mijn opleiding: specialist jonge risicokinderen. Op zoek naar inspiratie blader ik door het boek "Tien keer beter! 2" van Fontys OSO (2010) waarin 10 onderzoeken van studenten van de master SEN (Special Education and Needs) worden beschreven.
Mijn oog valt op het onderzoek 'In balans - over docenten met een moeilijke klas' van Martine Jager-Lintmeijer.
Ik weet: hij is op (bijna) iedere school te vinden, die moeilijke klas.
Die klas die druk, ongemotiveerd en brutaal is. En waar je als leerkracht ontzettend tegenop kunt zien om les te geven.
Martine Jager-Lintmeijer zag het in haar onderwijspraktijk ook. En ze besloot hier haar onderzoek aan te wijden. Wat volgt is een zoektocht waarbij wordt aangenomen dat gedragsproblemen in een klas deels interactieproblemen zijn tussen de docenten en de leerlingen. Ze geeft een citaat van Van den Heijkant & van der Wegen (2000, p.42):
"Het competentiegevoel van een docent wordt versterkt als hij het gevoel heeft dat leerlingen hem volgen. Hij heeft daarmee het gevoel dat hij door de leerlingen gezien wordt. Een leerkracht met meer competentiegevoel zal meer kunnen waarnemen van de leerlingen en daardoor beter kunnen afstemmen op de leerlingen."
Aandacht voor de leerkracht dus!
'Door het negatieve gedrag te zien als een vraag om hulp van de volwassene, wordt het mogelijk de vicieuze cirkel van de moeilijke klas te doorbreken', stelt Jager-Lintmeijer (p.87).
Zoeken naar balans, daar komt het op neer.
Zou het iets zijn om dit boek op school te laten slingeren?...
Een onderzoek dat ik uit moet voeren in het kader van mijn opleiding: specialist jonge risicokinderen. Op zoek naar inspiratie blader ik door het boek "Tien keer beter! 2" van Fontys OSO (2010) waarin 10 onderzoeken van studenten van de master SEN (Special Education and Needs) worden beschreven.
Mijn oog valt op het onderzoek 'In balans - over docenten met een moeilijke klas' van Martine Jager-Lintmeijer.
Ik weet: hij is op (bijna) iedere school te vinden, die moeilijke klas.
Die klas die druk, ongemotiveerd en brutaal is. En waar je als leerkracht ontzettend tegenop kunt zien om les te geven.
Martine Jager-Lintmeijer zag het in haar onderwijspraktijk ook. En ze besloot hier haar onderzoek aan te wijden. Wat volgt is een zoektocht waarbij wordt aangenomen dat gedragsproblemen in een klas deels interactieproblemen zijn tussen de docenten en de leerlingen. Ze geeft een citaat van Van den Heijkant & van der Wegen (2000, p.42):
"Het competentiegevoel van een docent wordt versterkt als hij het gevoel heeft dat leerlingen hem volgen. Hij heeft daarmee het gevoel dat hij door de leerlingen gezien wordt. Een leerkracht met meer competentiegevoel zal meer kunnen waarnemen van de leerlingen en daardoor beter kunnen afstemmen op de leerlingen."
Aandacht voor de leerkracht dus!
'Door het negatieve gedrag te zien als een vraag om hulp van de volwassene, wordt het mogelijk de vicieuze cirkel van de moeilijke klas te doorbreken', stelt Jager-Lintmeijer (p.87).
Zoeken naar balans, daar komt het op neer.
Zou het iets zijn om dit boek op school te laten slingeren?...
maandag 15 maart 2010
Gevaarlijk
Met mijn groepje 3 waren we tijdens wereldoriëntatie bezig met het thema 'plattegronden'. Het is een thema dat aansluit op kern 7 van de methode Veilig leren lezen. De missie van die middag: maak met je tafelgroepje een plattegrond van de klas.
Nu is een plattegrond maken sowieso al niet niks (voor mij dan..) maar voor kinderen van 6 en 7 jaar is het ook zeker een mooie uitdaging.
Ze moeten de indeling van de klas namelijk vanaf een andere kant bekijken: van de bovenkant. Daarvoor had de methode een slimme oplossing bedacht: zet een trap in het midden van de klas! Kinderen konden dan op de trap klimmen en zien hoe bijvoorbeeld hun tafel met stoel er van bovenaf uit ziet.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen waren razend enthousiast en juf ook.
Om de beurt mochten ze allemaal een keer op de trap klimmen om de klas van bovenaf te bekijken. En enthousiast gingen ze daarna aan het werk.
Ik had aangegeven dat als ze weer even de klas van bovenaf wilden bekijken, dat ze dan rustig tussendoor even de trap mochten beklimmen. Of hun eigen stoel als de trap bezet was. Maar nu was ik vergeten te zeggen dat ze dit alleen mochten doen, als ik óók in de klas was...
Toen ik namelijk even later even bij de buren (ook groep 3) ging kijken hoe het met het maken van hun plattegronden ging (zelfde les) stond ineens de directeur voor mijn neus: hij had een kind van de trap af gestuurd met de mededeling dat hij iets heel gevaarlijks aan het doen was en was vervolgens mij gaan halen. Ai...
Toen ik terug kwam in de klas, waren mijn kinderen diep beledigd. Ze mochten toch op de trap?! Ja juf, en wat doe je dan? Er ontstond bij mij op dat moment toch een kleine innerlijke discussie.
Aan de ene kant had mijn directeur helemaal gelijk. Ik had niet weg mogen gaan uit de klas.
Aan de andere kant waren mijn kinders ontzettend verantwoord bezig m.b.t. de trap. Ze gingen keurig om de beurt rustig omhoog en rustig weer naar beneden. Als de één niet goed durfde, hield de ander voor hem de trap vast zodat deze niet wiebelde. Er ontstond niet één gevaarlijke situatie.
Als ik, zoals mijn directeur eigenlijk wenste, de hele tijd naast de trap was gaan staan en de kinderen had geattendeerd op het gevaar van die hoge trap, dan denk ik dat ik mijn kinderen dat eigen stukje verantwoordelijkheid, dat ze nu voelden, had ontnomen. Ze voelden zich nu medeverantwoordelijk voor de veiligheid rondom de trap, zonder dat ik daar iets voor had hoeven doen.
Is het nu onverantwoord van mij, dat ik deze situatie eigenlijk niet gevaarlijk vond?
Natuurlijk, een ongeluk zit in een klein hoekje en je mag het risico niet lopen dat er iets gebeurt.
Ik moet toch nog eens goed nadenken over een goede tussenoplossing.
Want een trap in de klas, is dat een kwestie van durven? Of toch (te) gevaarlijk?
Plaatje via farm4 op Flickr.
Nu is een plattegrond maken sowieso al niet niks (voor mij dan..) maar voor kinderen van 6 en 7 jaar is het ook zeker een mooie uitdaging.
Ze moeten de indeling van de klas namelijk vanaf een andere kant bekijken: van de bovenkant. Daarvoor had de methode een slimme oplossing bedacht: zet een trap in het midden van de klas! Kinderen konden dan op de trap klimmen en zien hoe bijvoorbeeld hun tafel met stoel er van bovenaf uit ziet.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen waren razend enthousiast en juf ook.
Om de beurt mochten ze allemaal een keer op de trap klimmen om de klas van bovenaf te bekijken. En enthousiast gingen ze daarna aan het werk.
Ik had aangegeven dat als ze weer even de klas van bovenaf wilden bekijken, dat ze dan rustig tussendoor even de trap mochten beklimmen. Of hun eigen stoel als de trap bezet was. Maar nu was ik vergeten te zeggen dat ze dit alleen mochten doen, als ik óók in de klas was...
Toen ik namelijk even later even bij de buren (ook groep 3) ging kijken hoe het met het maken van hun plattegronden ging (zelfde les) stond ineens de directeur voor mijn neus: hij had een kind van de trap af gestuurd met de mededeling dat hij iets heel gevaarlijks aan het doen was en was vervolgens mij gaan halen. Ai...
Toen ik terug kwam in de klas, waren mijn kinderen diep beledigd. Ze mochten toch op de trap?! Ja juf, en wat doe je dan? Er ontstond bij mij op dat moment toch een kleine innerlijke discussie.
Aan de ene kant had mijn directeur helemaal gelijk. Ik had niet weg mogen gaan uit de klas.
Aan de andere kant waren mijn kinders ontzettend verantwoord bezig m.b.t. de trap. Ze gingen keurig om de beurt rustig omhoog en rustig weer naar beneden. Als de één niet goed durfde, hield de ander voor hem de trap vast zodat deze niet wiebelde. Er ontstond niet één gevaarlijke situatie.
Als ik, zoals mijn directeur eigenlijk wenste, de hele tijd naast de trap was gaan staan en de kinderen had geattendeerd op het gevaar van die hoge trap, dan denk ik dat ik mijn kinderen dat eigen stukje verantwoordelijkheid, dat ze nu voelden, had ontnomen. Ze voelden zich nu medeverantwoordelijk voor de veiligheid rondom de trap, zonder dat ik daar iets voor had hoeven doen.
Is het nu onverantwoord van mij, dat ik deze situatie eigenlijk niet gevaarlijk vond?
Natuurlijk, een ongeluk zit in een klein hoekje en je mag het risico niet lopen dat er iets gebeurt.
Ik moet toch nog eens goed nadenken over een goede tussenoplossing.
Want een trap in de klas, is dat een kwestie van durven? Of toch (te) gevaarlijk?
Plaatje via farm4 op Flickr.
maandag 4 januari 2010
Ziek zijn..
Hoe naar kan een nieuw jaar beginnen.
Een mama van school is ziek.
Op de eerste werkdag van het nieuwe jaar krijgen we (= juffen en meester) een e-mail:
Ze is heel erg ziek. En gaat hard achteruit.
Ik lees haar blog (jaja, het is een ict-familie!) om een beetje te kunnen volgen hoe het gaat, zonder het elke keer te moeten vragen.
Het lijkt me zo vermoeiend, om 200x hetzelfde te moeten vertellen.
Goede oplossing, zo'n blog. Het maakt je hoofd ook zo lekker leeg.
Bij mij ook.
Weer begin ik na te denken. Over rouwverwerking bij kinderen deze keer.
Heb je daar invloed op? Kun je helpen als juf?
En hebben wij eigenlijk een protocol op school?
Ik ga op zoek naar informatie, en vind stichting Achter De Regenboog.
Zij verwoorden het prachtig op hun website: "Je kunt niet tegen gaan dat de vogels van verdriet komen overvliegen, maar je kunt wel voorkomen dat ze nesten maken in je haar."
Lieve mama, en ook papa en kids, heel veel sterkte.
Een mama van school is ziek.
Op de eerste werkdag van het nieuwe jaar krijgen we (= juffen en meester) een e-mail:
Ze is heel erg ziek. En gaat hard achteruit.
Ik lees haar blog (jaja, het is een ict-familie!) om een beetje te kunnen volgen hoe het gaat, zonder het elke keer te moeten vragen.
Het lijkt me zo vermoeiend, om 200x hetzelfde te moeten vertellen.
Goede oplossing, zo'n blog. Het maakt je hoofd ook zo lekker leeg.
Bij mij ook.
Weer begin ik na te denken. Over rouwverwerking bij kinderen deze keer.
Heb je daar invloed op? Kun je helpen als juf?
En hebben wij eigenlijk een protocol op school?
Ik ga op zoek naar informatie, en vind stichting Achter De Regenboog.
Zij verwoorden het prachtig op hun website: "Je kunt niet tegen gaan dat de vogels van verdriet komen overvliegen, maar je kunt wel voorkomen dat ze nesten maken in je haar."
Lieve mama, en ook papa en kids, heel veel sterkte.
vrijdag 25 december 2009
Paardenkind
Afgelopen woensdag paste ik op, op mijn neefje van 1,5.
Oom en tante bleven langer weg dan gepland en al zappend kwam ik laat in de avond op tv terecht bij de documentaire 'the horse boy'.
Korte samenvatting: de (Amerikaanse) ouders van een kind met autisme ontdekken dat hij opbloeit in de buurt van paarden.
Ze besluiten met het kind naar Mongolië af te reizen, om daar hun kind te laten behandelen door diverse 'Sjamanen'. En door de rituelen van deze Sjamanen geneest hun kind (gedeeltelijk) van het autisme.
Gedurende de hele aflevering heb ik me af zitten vragen: "Wat vind ik hier nou van?"
Als juf behoor je een mening te hebben over de benadering van kinderen met autisme. Of het wordt van je verwacht dat je daar een mening over hebt.
Je komt autisme immers dagelijks tegen. Maar wat ik in deze documentaire zag, ging eigenlijk volledig in tegen de benadering van autisme zoals ik die in mijn dagelijkse onderwijspraktijk ervaar.
En daar gingen mijn gedachten:
Geloof ik dat autisme inderdaad een stoornis is die door middel van alternatieve rituelen te genezen / verminderen is? De ouders in de documentaire zagen een duidelijke vooruitgang in de sociale interactie met hun kind.
Maar als je daar van uit gaat, wat hebben alle (extra) handelingen die ik voor deze kinderen dagelijks in de klas uit voer dan voor nut? Die benadering gaat er namelijk vanuit dat autisme niet te genezen is, maar dat deze kinderen wel geholpen kunnen worden om de wereld om hen heen te leren begrijpen.
Mijn extra handelingen in de klas zijn toch echt handelingen waar ik achter sta en waarvan ik ook zie dat ze effect hebben op het welbevinden van deze kinderen.
Maar betekent dit, volgens deze documentaire, dan dat dergelijke handelingen eigenlijk overbodig zijn, en dat er in het alternatieve circuit meer resultaat te behalen valt?
Een mening over the horse boy...ik ben er nog niet uit.
Plaatje via wikimedia commons - Bekijk de trailer via Youtube.
dinsdag 22 september 2009
Copyright
ICT-dag 2 met mijn collega-ICT-juf.
Ze vertelt veel, laat het ook direct zien op de pc, en ik noteer.
Mijn reactie bij alles: "Goh, dat wist / kende / deed ik niet..."
Maar al doende leert men.
Zo leerde ik een handige site om powerpoints op internet te publiceren, online mindmaps te maken en over het fenomeen 'copyright'.
Nooit zo zeer over nagedacht, dat je moet checken of jij dat plaatje of stuk tekst, dat je via je zoekmachine vindt, wel mag gebruiken op jouw pagina of in jouw werkstuk.
Maar er heeft inderdaad misschien iemand hard op gewerkt om dat plaatje zo mooi te krijgen.
De volgende keer toch maar rekening mee houden.
En een 'mental note': even checken of mijn plaatje op deze blog copyright heeft...
Ze vertelt veel, laat het ook direct zien op de pc, en ik noteer.
Mijn reactie bij alles: "Goh, dat wist / kende / deed ik niet..."
Maar al doende leert men.
Zo leerde ik een handige site om powerpoints op internet te publiceren, online mindmaps te maken en over het fenomeen 'copyright'.
Nooit zo zeer over nagedacht, dat je moet checken of jij dat plaatje of stuk tekst, dat je via je zoekmachine vindt, wel mag gebruiken op jouw pagina of in jouw werkstuk.
Maar er heeft inderdaad misschien iemand hard op gewerkt om dat plaatje zo mooi te krijgen.
De volgende keer toch maar rekening mee houden.
En een 'mental note': even checken of mijn plaatje op deze blog copyright heeft...
Abonneren op:
Posts (Atom)
