Vandaag met collega-ICT-juf naar een ICT-ochtend geweest van het schoolbestuur. Het eerste half uurtje was mwa...(we kwamen ook te laat binnen, dus hebben waarschijnlijk de essentie gemist) maar het werd steeds leuker!
Via een fijn reclamepraatje over de tiktegel kwamen we uiteindelijk bij een woordweb van termen die mij, voor de verandering, wél bekend in de oren klonken:
hyves, facebook en marktplaats, maar ook twitter, flickr, youtube, picasa etc. etc.
En wat heb ik nu vandaag geleerd: het beestje heeft een naam!
Het heet 'Web 2.0!' Voor de volleerde ICT'ers onder ons natuurlijk niets nieuws, maar ik zie eindelijk door alle ICT-bomen het bos weer een beetje. HOERA! Wat een openbaring.
Voor wie nieuwsgierig is naar het terminator-gehalte van onze wereld over een paar jaar: kijk hier en hier. Kom maar op met die cursus banden verwisselen voor beginners! ;-)
dinsdag 23 maart 2010
zaterdag 20 maart 2010
Moeilijk
Zaterdagavond, 21.21u. Ik zoek literatuur voor mijn onderzoek.
Een onderzoek dat ik uit moet voeren in het kader van mijn opleiding: specialist jonge risicokinderen. Op zoek naar inspiratie blader ik door het boek "Tien keer beter! 2" van Fontys OSO (2010) waarin 10 onderzoeken van studenten van de master SEN (Special Education and Needs) worden beschreven.
Mijn oog valt op het onderzoek 'In balans - over docenten met een moeilijke klas' van Martine Jager-Lintmeijer.
Ik weet: hij is op (bijna) iedere school te vinden, die moeilijke klas.
Die klas die druk, ongemotiveerd en brutaal is. En waar je als leerkracht ontzettend tegenop kunt zien om les te geven.
Martine Jager-Lintmeijer zag het in haar onderwijspraktijk ook. En ze besloot hier haar onderzoek aan te wijden. Wat volgt is een zoektocht waarbij wordt aangenomen dat gedragsproblemen in een klas deels interactieproblemen zijn tussen de docenten en de leerlingen. Ze geeft een citaat van Van den Heijkant & van der Wegen (2000, p.42):
"Het competentiegevoel van een docent wordt versterkt als hij het gevoel heeft dat leerlingen hem volgen. Hij heeft daarmee het gevoel dat hij door de leerlingen gezien wordt. Een leerkracht met meer competentiegevoel zal meer kunnen waarnemen van de leerlingen en daardoor beter kunnen afstemmen op de leerlingen."
Aandacht voor de leerkracht dus!
'Door het negatieve gedrag te zien als een vraag om hulp van de volwassene, wordt het mogelijk de vicieuze cirkel van de moeilijke klas te doorbreken', stelt Jager-Lintmeijer (p.87).
Zoeken naar balans, daar komt het op neer.
Zou het iets zijn om dit boek op school te laten slingeren?...
Een onderzoek dat ik uit moet voeren in het kader van mijn opleiding: specialist jonge risicokinderen. Op zoek naar inspiratie blader ik door het boek "Tien keer beter! 2" van Fontys OSO (2010) waarin 10 onderzoeken van studenten van de master SEN (Special Education and Needs) worden beschreven.
Mijn oog valt op het onderzoek 'In balans - over docenten met een moeilijke klas' van Martine Jager-Lintmeijer.
Ik weet: hij is op (bijna) iedere school te vinden, die moeilijke klas.
Die klas die druk, ongemotiveerd en brutaal is. En waar je als leerkracht ontzettend tegenop kunt zien om les te geven.
Martine Jager-Lintmeijer zag het in haar onderwijspraktijk ook. En ze besloot hier haar onderzoek aan te wijden. Wat volgt is een zoektocht waarbij wordt aangenomen dat gedragsproblemen in een klas deels interactieproblemen zijn tussen de docenten en de leerlingen. Ze geeft een citaat van Van den Heijkant & van der Wegen (2000, p.42):
"Het competentiegevoel van een docent wordt versterkt als hij het gevoel heeft dat leerlingen hem volgen. Hij heeft daarmee het gevoel dat hij door de leerlingen gezien wordt. Een leerkracht met meer competentiegevoel zal meer kunnen waarnemen van de leerlingen en daardoor beter kunnen afstemmen op de leerlingen."
Aandacht voor de leerkracht dus!
'Door het negatieve gedrag te zien als een vraag om hulp van de volwassene, wordt het mogelijk de vicieuze cirkel van de moeilijke klas te doorbreken', stelt Jager-Lintmeijer (p.87).
Zoeken naar balans, daar komt het op neer.
Zou het iets zijn om dit boek op school te laten slingeren?...
maandag 15 maart 2010
Gevaarlijk
Met mijn groepje 3 waren we tijdens wereldoriëntatie bezig met het thema 'plattegronden'. Het is een thema dat aansluit op kern 7 van de methode Veilig leren lezen. De missie van die middag: maak met je tafelgroepje een plattegrond van de klas.
Nu is een plattegrond maken sowieso al niet niks (voor mij dan..) maar voor kinderen van 6 en 7 jaar is het ook zeker een mooie uitdaging.
Ze moeten de indeling van de klas namelijk vanaf een andere kant bekijken: van de bovenkant. Daarvoor had de methode een slimme oplossing bedacht: zet een trap in het midden van de klas! Kinderen konden dan op de trap klimmen en zien hoe bijvoorbeeld hun tafel met stoel er van bovenaf uit ziet.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen waren razend enthousiast en juf ook.
Om de beurt mochten ze allemaal een keer op de trap klimmen om de klas van bovenaf te bekijken. En enthousiast gingen ze daarna aan het werk.
Ik had aangegeven dat als ze weer even de klas van bovenaf wilden bekijken, dat ze dan rustig tussendoor even de trap mochten beklimmen. Of hun eigen stoel als de trap bezet was. Maar nu was ik vergeten te zeggen dat ze dit alleen mochten doen, als ik óók in de klas was...
Toen ik namelijk even later even bij de buren (ook groep 3) ging kijken hoe het met het maken van hun plattegronden ging (zelfde les) stond ineens de directeur voor mijn neus: hij had een kind van de trap af gestuurd met de mededeling dat hij iets heel gevaarlijks aan het doen was en was vervolgens mij gaan halen. Ai...
Toen ik terug kwam in de klas, waren mijn kinderen diep beledigd. Ze mochten toch op de trap?! Ja juf, en wat doe je dan? Er ontstond bij mij op dat moment toch een kleine innerlijke discussie.
Aan de ene kant had mijn directeur helemaal gelijk. Ik had niet weg mogen gaan uit de klas.
Aan de andere kant waren mijn kinders ontzettend verantwoord bezig m.b.t. de trap. Ze gingen keurig om de beurt rustig omhoog en rustig weer naar beneden. Als de één niet goed durfde, hield de ander voor hem de trap vast zodat deze niet wiebelde. Er ontstond niet één gevaarlijke situatie.
Als ik, zoals mijn directeur eigenlijk wenste, de hele tijd naast de trap was gaan staan en de kinderen had geattendeerd op het gevaar van die hoge trap, dan denk ik dat ik mijn kinderen dat eigen stukje verantwoordelijkheid, dat ze nu voelden, had ontnomen. Ze voelden zich nu medeverantwoordelijk voor de veiligheid rondom de trap, zonder dat ik daar iets voor had hoeven doen.
Is het nu onverantwoord van mij, dat ik deze situatie eigenlijk niet gevaarlijk vond?
Natuurlijk, een ongeluk zit in een klein hoekje en je mag het risico niet lopen dat er iets gebeurt.
Ik moet toch nog eens goed nadenken over een goede tussenoplossing.
Want een trap in de klas, is dat een kwestie van durven? Of toch (te) gevaarlijk?
Plaatje via farm4 op Flickr.
Nu is een plattegrond maken sowieso al niet niks (voor mij dan..) maar voor kinderen van 6 en 7 jaar is het ook zeker een mooie uitdaging.
Ze moeten de indeling van de klas namelijk vanaf een andere kant bekijken: van de bovenkant. Daarvoor had de methode een slimme oplossing bedacht: zet een trap in het midden van de klas! Kinderen konden dan op de trap klimmen en zien hoe bijvoorbeeld hun tafel met stoel er van bovenaf uit ziet.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen waren razend enthousiast en juf ook.
Om de beurt mochten ze allemaal een keer op de trap klimmen om de klas van bovenaf te bekijken. En enthousiast gingen ze daarna aan het werk.
Ik had aangegeven dat als ze weer even de klas van bovenaf wilden bekijken, dat ze dan rustig tussendoor even de trap mochten beklimmen. Of hun eigen stoel als de trap bezet was. Maar nu was ik vergeten te zeggen dat ze dit alleen mochten doen, als ik óók in de klas was...
Toen ik namelijk even later even bij de buren (ook groep 3) ging kijken hoe het met het maken van hun plattegronden ging (zelfde les) stond ineens de directeur voor mijn neus: hij had een kind van de trap af gestuurd met de mededeling dat hij iets heel gevaarlijks aan het doen was en was vervolgens mij gaan halen. Ai...
Toen ik terug kwam in de klas, waren mijn kinderen diep beledigd. Ze mochten toch op de trap?! Ja juf, en wat doe je dan? Er ontstond bij mij op dat moment toch een kleine innerlijke discussie.
Aan de ene kant had mijn directeur helemaal gelijk. Ik had niet weg mogen gaan uit de klas.
Aan de andere kant waren mijn kinders ontzettend verantwoord bezig m.b.t. de trap. Ze gingen keurig om de beurt rustig omhoog en rustig weer naar beneden. Als de één niet goed durfde, hield de ander voor hem de trap vast zodat deze niet wiebelde. Er ontstond niet één gevaarlijke situatie.
Als ik, zoals mijn directeur eigenlijk wenste, de hele tijd naast de trap was gaan staan en de kinderen had geattendeerd op het gevaar van die hoge trap, dan denk ik dat ik mijn kinderen dat eigen stukje verantwoordelijkheid, dat ze nu voelden, had ontnomen. Ze voelden zich nu medeverantwoordelijk voor de veiligheid rondom de trap, zonder dat ik daar iets voor had hoeven doen.
Is het nu onverantwoord van mij, dat ik deze situatie eigenlijk niet gevaarlijk vond?
Natuurlijk, een ongeluk zit in een klein hoekje en je mag het risico niet lopen dat er iets gebeurt.
Ik moet toch nog eens goed nadenken over een goede tussenoplossing.
Want een trap in de klas, is dat een kwestie van durven? Of toch (te) gevaarlijk?
Plaatje via farm4 op Flickr.
Abonneren op:
Posts (Atom)
