Afgelopen woensdag paste ik op, op mijn neefje van 1,5.
Oom en tante bleven langer weg dan gepland en al zappend kwam ik laat in de avond op tv terecht bij de documentaire 'the horse boy'.
Korte samenvatting: de (Amerikaanse) ouders van een kind met autisme ontdekken dat hij opbloeit in de buurt van paarden.
Ze besluiten met het kind naar Mongolië af te reizen, om daar hun kind te laten behandelen door diverse 'Sjamanen'. En door de rituelen van deze Sjamanen geneest hun kind (gedeeltelijk) van het autisme.
Gedurende de hele aflevering heb ik me af zitten vragen: "Wat vind ik hier nou van?"
Als juf behoor je een mening te hebben over de benadering van kinderen met autisme. Of het wordt van je verwacht dat je daar een mening over hebt.
Je komt autisme immers dagelijks tegen. Maar wat ik in deze documentaire zag, ging eigenlijk volledig in tegen de benadering van autisme zoals ik die in mijn dagelijkse onderwijspraktijk ervaar.
En daar gingen mijn gedachten:
Geloof ik dat autisme inderdaad een stoornis is die door middel van alternatieve rituelen te genezen / verminderen is? De ouders in de documentaire zagen een duidelijke vooruitgang in de sociale interactie met hun kind.
Maar als je daar van uit gaat, wat hebben alle (extra) handelingen die ik voor deze kinderen dagelijks in de klas uit voer dan voor nut? Die benadering gaat er namelijk vanuit dat autisme niet te genezen is, maar dat deze kinderen wel geholpen kunnen worden om de wereld om hen heen te leren begrijpen.
Mijn extra handelingen in de klas zijn toch echt handelingen waar ik achter sta en waarvan ik ook zie dat ze effect hebben op het welbevinden van deze kinderen.
Maar betekent dit, volgens deze documentaire, dan dat dergelijke handelingen eigenlijk overbodig zijn, en dat er in het alternatieve circuit meer resultaat te behalen valt?
Een mening over the horse boy...ik ben er nog niet uit.
Plaatje via wikimedia commons - Bekijk de trailer via Youtube.
