Gevaarlijk

Met mijn groepje 3 waren we tijdens wereldoriëntatie bezig met het thema 'plattegronden'. Het is een thema dat aansluit op kern 7 van de methode Veilig leren lezen. De missie van die middag: maak met je tafelgroepje een plattegrond van de klas.
Nu is een plattegrond maken sowieso al niet niks (voor mij dan..) maar voor kinderen van 6 en 7 jaar is het ook zeker een mooie uitdaging.
Ze moeten de indeling van de klas namelijk vanaf een andere kant bekijken: van de bovenkant. Daarvoor had de methode een slimme oplossing bedacht: zet een trap in het midden van de klas! Kinderen konden dan op de trap klimmen en zien hoe bijvoorbeeld hun tafel met stoel er van bovenaf uit ziet.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen waren razend enthousiast en juf ook.
Om de beurt mochten ze allemaal een keer op de trap klimmen om de klas van bovenaf te bekijken. En enthousiast gingen ze daarna aan het werk.
Ik had aangegeven dat als ze weer even de klas van bovenaf wilden bekijken, dat ze dan rustig tussendoor even de trap mochten beklimmen. Of hun eigen stoel als de trap bezet was. Maar nu was ik vergeten te zeggen dat ze dit alleen mochten doen, als ik óók in de klas was...

Toen ik namelijk even later even bij de buren (ook groep 3) ging kijken hoe het met het maken van hun plattegronden ging (zelfde les) stond ineens de directeur voor mijn neus: hij had een kind van de trap af gestuurd met de mededeling dat hij iets heel gevaarlijks aan het doen was en was vervolgens mij gaan halen. Ai...
Toen ik terug kwam in de klas, waren mijn kinderen diep beledigd. Ze mochten toch op de trap?! Ja juf, en wat doe je dan? Er ontstond bij mij op dat moment toch een kleine innerlijke discussie.

Aan de ene kant had mijn directeur helemaal gelijk. Ik had niet weg mogen gaan uit de klas.
Aan de andere kant waren mijn kinders ontzettend verantwoord bezig m.b.t. de trap. Ze gingen keurig om de beurt rustig omhoog en rustig weer naar beneden. Als de één niet goed durfde, hield de ander voor hem de trap vast zodat deze niet wiebelde. Er ontstond niet één gevaarlijke situatie.
Als ik, zoals mijn directeur eigenlijk wenste, de hele tijd naast de trap was gaan staan en de kinderen had geattendeerd op het gevaar van die hoge trap, dan denk ik dat ik mijn kinderen dat eigen stukje verantwoordelijkheid, dat ze nu voelden, had ontnomen. Ze voelden zich nu medeverantwoordelijk voor de veiligheid rondom de trap, zonder dat ik daar iets voor had hoeven doen.

Is het nu onverantwoord van mij, dat ik deze situatie eigenlijk niet gevaarlijk vond?
Natuurlijk, een ongeluk zit in een klein hoekje en je mag het risico niet lopen dat er iets gebeurt.
Ik moet toch nog eens goed nadenken over een goede tussenoplossing.
Want een trap in de klas, is dat een kwestie van durven? Of toch (te) gevaarlijk?















Plaatje via farm4 op Flickr.